05:08

Διαδρομές

Posted by red |

Επία εχτές στη Θεία μου να πιάσω κάτι. Έχει σπίτι στο Wood Green. 75-80 χρονών, έφιε κάποια χρόνια μετά την εισβολή να κάμει μια καλύτερη ζωή με το Θείο μου. Εν ποτζείνες τις μαυροφορεμένες αλλά αξιολάτρευτες γιαγιούλες. Μπαίνω μέσα και πάμε στην κουζίνα, κάμνω το νέσκαφε μου και καθούμαστε να κόψουμε λίες κουβέντες.
- Να σου βράζω μια ελιοπιττούα;
- Οι θεία εν πεινώ έφαα στο τρένο.
Βράζει την ελιοπιττούα, κόφκει μου τζαι ένα κομμάτι κέικ ννααα (με το συμπάθκιο). Τρώω το μισό το κέικ.
-Την ελιοπιττούα εν θα την φάεις;
-Εν θέλω θεία επειδή έφαα και στο τρένο, αν ένει εν να την φάω μετά.
Πάμε στο σαλόνι γιατί ήταν να αρχίσει το έργο της. Στο πρώτο διάλειμμα σηκωνεται και φέρνει φρούτα.
Τι να πεις; Τρώεις και σκάζεις! Εν τόσων χρονών, αν δεν φάεις μπορεί και να την προσβάλεις.

Μπαταρία εν είχα στο mob. Στην επιστροφή άρκεψα μέσα στο tube και το τρένο να παρατηρώ τους αθρώπους. Μέσα στο tube εν ήταν πατάς με πατώ σε αλλά σε ούλλες σχεδόν τις θέσεις κάποιος εκάθετουν και είχε και μερικούς που εστέκουνταν, είτε για να μεν αφήσουν τη βαλίτσα τους μόνη της είτε επειδή μόνο 2-3 στάσεις είχαν να κάμουν. Στα δύο τρίτα του βαγονιού που ήμουν εγώ μόνο 1-2 εχτός που εμένα εκειτάζαν τι εγίνετουν γυρό τους. Ένας άλλος ήταν στην άκρη τζαι ετζοιμάτουν. Ένας ήταν σε βαθιές σκέψεις, εφαίνετουν πολλά μαραζωμένος τζαι επρόσεξα ότι το πρόσωπο του ήταν ούλλο ουλές. Οι υπόλοιποι εθκιαβάζαν εφημερίδες ή βιβλία, ακούαν μουσική, εθωρούσαν χαμέ με απαθές βλέμματα η ετσιμπούσαν φαί ή νερό που μέσα στη τσέντα τους. Ο καθένας στον κόσμο τους.. Γενικά πάντα παρατηρώ τζαι μερικες φορές άμα σε δει τζαι κανένας ότι κοιτάζεις, θωρείς τον που παραξενέφκεται τζαι λίο σαν να μεν ξέρει τι να κάμει.

Εκοίταζα τζαι λίο μες το τρένο αλλά ήμουν πιο χαλαρή όσο εκόντεφκα σπίτι. Ένας τύπος δίπλα μου έβλεπε ταινία τζαι εγελούσε, άλλοι ηταν τέλια προσηλωμένοι, άλλοι πιο χαλαροί. Μετέπειτα έκαμα 2 σκέψεις, η μια που τες 2 τζαι θεωρία..

Η πρώτη ότι για τη διαδρομή που Λονδίνο σπίτι κάμνω πάντα κάποιες ίδιες σκέψεις. Στην αρχή βλέπω το ASDA τζαι σκέφτουμε αν εν τζείνο που εν κοντά στον αρφό μου. Έψαξα το όμως τζαι η στάση δίπλα εν η Clapham Junction ενώ τζείνο κοντά στο bro εν άλλη η στάση τζαι εν σε άλλη γραμμή. Μετά θωρώ τα νεκροταφεία των εγκλέζων τζαι σκέφτουμαι ότι σάννα τζαι εν πιο μελαγχολικά που τα δικά μας. Κάμνει μου εντύπωση ότι ένε όπως εμάς που ο καθένας έσιει τον τόπο του, το κομμάτι του τζαι εν καθαρά διαχωρισμένο. Στα Αγγλικά εν απλά οι ταφόπλακες, έσιει ούλλο δέντρα γυρό γυρό τζαι γενικά εν πιο creepy. Μετά μάχουμε να φκάλω τα στέγες των σπιθκιών με τα σύννεφα πουπάνω αλλά ποττέ εν τα καταφέρνω.
Η δεύτερη εν ότι τούτο που ζούμε τελικά εν όπως το τρένο. Εν μια διαδρομή. Μερικές φορές είσαι ο οδηγός αλλά έσιει τζαι άλλες που εσύ τζιμάσαι τζαι παίρνει σε. Αθρώποι μπαίνουν τζαι φκαίνουν σε διάφορα βαγόνια τζαι μπορεί ανα πάσα στιγμή αν γίνει κάτι σε δίπλα βαγόνι τζαι να μεν πάρεις είδηση. Άλλοι αθρώποι φκαίνουν τζαι αφήνουν κάτι δικο τους μέσα. Άλλοι απλά μια εντύπωση, άλλοι ξιχάνουν την εφημερίδα τους, άλλοι ποτζιμουνται τζαι μινήσκουν παραπάνω απ' ότι θέλουν. Άλλους θκιώχνει τους ο ελεγχτής αν καταλάβει ότι έν έχουν εισητήριο σόου εν πρέπει ναν μέσα. Άλλους παρακαλάς τους να μείνουν αλλά εν η στάση τους τζαι έσιει ένα άλλο τρένο που τους περιμένει, το τελευταίο τζαι εν μπορούν να κάμουν διαφορετικά. Τζαι έσιει τζαι μερικες περιπτώσεις που μινήσκουν ώσπου να φτάσει το τρένο στο τέρμα της διαδρομής μαζί σου. Εσύ πιένεις που βαγόνι σε βαγόνι. Μερικές φορές επιστρέφεις στα παλιά βαγόνια να δεις πιους έσιει μέσα τζαι εν βρίσκεις κανένα ή εν απορροφημένοι ή θυμωμένοι με τα δικά τους τζίνη την ώρα οπόταν εν σου διούν σημασία. Έσιει τζαι φορές όμως που εν άτομα που νιώθεις πως ούτε πως επέρασε πόσο τζαιρός που εν εκάτσετε δίπλα δίπλα στις θέσεις. Έσιει τζαι μερικούς που φέφκουν μόνο τζαι μόνο για να ξαναμπούν στην επόμενη στάση.

Μια διαδρομή. Μια διαδρομή για να αγαπήσεις, να πληγωθείς, να πληγώσεις, να πελλαρίσεις, να δημιουργήσεις. Μια διαδρομή να κάμεις ούλλα όσα θέλεις. Να οδηγήσεις το τρένο, να βάλεις μέσα αθρώπους, να σε πληγώσουν ή να σου αποδείζουν ότι εν θα σε πληγώσουν τζαι ως πάρακατω. Μπαίνουν φκαίνουν. 

Μια διαδρομή. Οδηγάς ή τελικά πάει όπου θέλει;
Τζαι τελικά.. πάεις πάνω κάτω μέσα στο τρένο; ή απλά κάθεσαι τζαι απολαμβάνεις τη διαδρομή;

03:35

Στους 31 αχαπαρους!

Posted by red |

Τις τελευταίες μέρες βαρκούμαι! Και άμα βαρκούμαι... βλέπω σειρές!

Ε λοιπόν έκατσα και γω ιμισιη μου να δω τους 31 δρόμους!!
Τι πελλαρα θεε μου!! Βασικα εκατσα είδα τα και τα 12 επεισόδεια να την πω την αμαρτία μου! Τι ερμηνείες! Τι σκηνικά! Τι υπόθεση! Να πω την αλήθκεια το μόνο που άξιζε ήταν οι 2 οι τύποι που όπυ τη μαλακία κάμνουν την! Με κείνους εγέλασα κάμποσο, εθυμήσαν μου τα αδερφάκια της Έλι sto Ice Age το δεύτερο! Ναι είμαι μανιακή με της ταινίες της pixar!

Καλα γίνεται να γυρίζεις σειρά στη Νέα Υόρκη και να μεν δείχνεις παραπάνω τοπία? Γίνεται να πάεις Νέα Υόρκη, να έχεις μια σβηστή ξαδέρφη που να σε στέλνει σε ένα τύπο που πάει να σε βιάσει, κλέφκει σου τα λεφτά κτλ κτλ? 2 Έλληνες μιλούν μεταξύ τους αγγλικα κτλ κτλ? Αλλά το καλύτερο? Η pshyco πρώην μπαίνει στη σκηνή και πάντα μα ΠΑΝΤΑ παίζει το τραγούδι που παίζει και στην ταινία του κόμη δράκουλα? Όι εν είμαι σίουρη αν εν το ίδιο αλλά αν δεν ένει που τον κόμη δράκουλα εν που παρόμια ταινία με ζόμπι, βρυκόλακες κτλ!

Λυπούμαι κιόλας επειδή πρέπει να εδώσαν πολλά λεφτα για τούτο ούλο το πράμα! Και εμπορούσαν να το κάμουν πολλά καλύτερο αν επροσπαθούσαν λίο! Τωρά φυσικά έπρεεπε αν αλλάξουν και τόσα πράματα! Σκηνοθέτη, ηθοποιούς, σενάριο!

Τωρά άρχισα να βλέπω το Μ+Μ! Πολλά καλύτερο! Αστείο, χαλαρό, ενδιαφέρον και με πολλά καλή ροκ μουσική! Είμαι στο τρίτο επεισόδιο! Εν θα χαλαστώ να δω και το υπόλοιπο ένε?

Πρέπει να βρω καμιά ξένη να δω που αξίζουν τσας παραπάνω! Αλλά μάλλον πρέπει να τις είδα ούλλες! Ουφ!

Θέλω να πάω Κύπρο! Το γαλανομάτικο εγέλασε μου και επίε πηλέ! 4 και πόψε!

02:34

Τσάμικο!

Posted by red |

Βασικά εξεκίνησα τούτο το blog χωρις να ξέρω ιδιαίτερα τι εν να το κάμω. Εβάφτισα το, εστόλισα το και τωρά απλά έμεινε μου να αρκεψω να το χρησιμοποιώ κιόλας.
Εν ο φόος μου ότι κάποιος που ξέρω εν να μάθει ότι εν δικό μου και μετά.. ε εν να έσιει λογοκρισία. όι που κείνο το άτομο αλλά που μένα. Μόνο τό γαλανοματούι ξέρει για την ύπαρξη του και αν και ποτέ του εν ασχολήθηκε με blog και ούτε τα θεωρεί ιδιαίτερα χρήσιμα καταλαβαίνει την ανάγκη μου και δια μου space να γράφω τις πελλάρες μου!

Anw αφού εμπήκαμε στο χορό εν να χορέψουμε ένε?
Τι πρέπει να ξέρετε για μένα?
Είμαι με τις ώρες μου βασικά, μπορεί να γνωρίσω κόσμο και να είμαι Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ και την άλλη μέρα είμαι στη γωνιά μου!
Είμαι λλίο σάικο. Τσάς. Τοοοοσο λλίο όσο πατά η κάττα και τα τρία της καττούθκια που εν που ένα άλλο χρώμα το καθ' ένα! (άσχετο ξέρω το )
Α το άλλο είπα σας το? Ναι σύρνω άσχετα όποτε μου έρτει, ακόμα και στις πιο άσχετες στιγμές!
Ούλλα τα καλά δηλαδή!
Έχω και ένα καλό! Που εν είμαι σίουρη πόσο καλό ένει αφου τον τελευταίο καιρό άρκεψα να χάνω την πίστη μου στους αθρωπους! Τούτο ένει ότι άμα βάλω ένα άθρωπο στη ζωή μου γίνουμε χαλί να με πατήσει! Σε πολλές περιπτώσεις τούτο ανταποδίδεται, σε αρκετες άλλες τρώεις τα μούτρα σου!

Αυτά! Ε τα αλλα εν να τα μάθετε στην πορεία!

03:25

Πρώτο Post!

Posted by red |

Ας κατέβουμε τώρα γρήγορα με το αεροπλάνο προς το ποτάμι. Μόλις φτάσουμε πολύ κοντά, θα δούμε ότι πρόκειτε για αληθινό ποτάμι, με νερά που παφλάζουν όπως στη θάλασσα. Φυσάει ένας δυνατός άνεμος, τα κύματα αφρίζουν. Κοίτα προσεκτικά τα εκατομμύρια λευκές, αστραφτερές φυσαλίδες που δημιουργούνται με το πρώτο κύμα και μετά χάνονται. Ξανά και ξανά καινούριες φυσαλίδες εμφανίζονται στην κορυφή του κύματος, για να εξαφανιστούν και πάλι μαζί του. Αναδύονται στη ράχη του κύματος μόνο για μια στιγμή και μετά βουλιάζουν πάλι και χάνονται. ο καθένας από μας δεν είναι παρά ένα μικρό φεγγοβόλημα, μια μικροσκοπική σταγονίτσα πάνω στα κύματα του χρόνου, που κατευθύνονται προς το αβέβαιο, ομιχλώδες μέλλον. Αναδυόμαστε, κοιτάμε γύρω μας, ακι πριν καλά καλά το καταλάβουμε έχουμε πάλι εξαφανιστεί. Δε φαινόμαστε σχεδόν καθόλου σε αυτό το μέγάλο ποτάμι του χρόνου. Νέες σταγόνες εμφανίζονται διαρκώς στην επιφάνεια. Και αυτό που ονομάζουμε ''πεπρωμένο'' δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ο αγώνας μας μέσα σ'όλο αυτό το πλήθος των σταγόνων, που κρατάει για μια στιγμή, για ένα μόνο κύμα, όσο χρειάζεται για να αναδυθούμε και να χαθούμε μαζί του. Αυτή τη στιγμη όμως πρέπει να την εκμεταλλευτούμε. Αξίζει τον κόπο.

Well... Καλή αρχή! Ελπίζω να με αντέξετε και να με αντέξω κ γω:)

Y.Γ. Το απόσπασμα πιο πάνω είναι από το βιβλίο 'Μικρή Ιστορία του κόσμου' from E.H. Gombrich


Subscribe